Door Lisanne Broos

 Zaterdag 15-07-2006

Ik zit tussen hemel en aarde (intelligente benaming voor bus)  te peinzen over het feit dat schrijven zo langzaam gaat. Ondertussen lezen Fred en Quirijn achter elkaar gelijktijdig een Astrix en Obelix stripboek. Sander houdt een educatief gesprek met de buschauffeur. Het is 6.58 en ik ben nu alweer aan het schrijven. Een uur geleden zijn we dan toch echt vertrokken.

Nu is het 13 uur later. De bus trilt en schokt. Ik kan bijna niet schrijven want het ene moment zit ik tegen het plafond en het volgende schuif ik over de vloer. OK, dit is redelijk overdreven maar de wegen zijn hier echt slecht.

(Dit is mijn handschrift van in de bus, vooral de e wegenJ vind ik nogal typerend.)

Gelukkig komt er nu weer een iets beter gedeelte. Ik denk dat ik morgen weer een stukje schrijf als ik niet zo shake.

 Zondag 16-07-2006

 

11:45

Ik kijk nu naar de mensen die nog aan het inpakken zijn.

Deze kamer is niet zo groot met beige/roze wanden en een crême plafond (niet dat ik nou zo’n verstand heb van kleuren benoemen ;) ). Aan het dak hangen acht bouwlampen en verder is er geen lampje te bekennen. Er hangen doorzichtige gordijnen voor de ramen. Verder hebben we nog een tafel, een hoop stoelen (waaronder twee van megaformaat) en een bank. Ze zijn nu allemaal verplaatst en ik vraag me nogal af of we na twee weken nog wel weten waar het allemaal hoort.

Het is heerlijk weer en gelukkig niet zo vervelend warm. De wind waait door het raam dat Marinke net heeft opengezet om te luchten.

Een hele hoop mensen doen Uno en ik heb toch maar besloten om niet mee te doen omdat ik wil schrijven.

We hebben net een Tsjechische kerkdienst meegemaakt met af en toe vertaling in het engels. *Daniël en Fred komen net binnenstampen met een trommel en een tamboerijn, hoe verblijdend* Er was één man die zong met microfoon. Hij speelde ook gitaar. Het zingen in het Tsjechisch klonk echt leuk en heel anders dan ik had gedacht. Gister had ik in de bus de cijfers 1 t/m 8 uit mijn hoofd geleerd in het Tsjechisch maar dit klonk toch wel iets professioneler, grijns.

Maar nu schijnen we te gaan eten. Het is ‘al’ 12:07.

 

 

 

Hier in Zabreh (je schrijft het veel ingewikkelder, maar ik schrijf het op zijn nuchter Nederlands) hebben we een hele mooie kamer. Best groot en heel rechthoekig. We hebben ramen met uitzicht op een beginnende berg, allemaal mooi bedouwd groen gras. Er zijn doorzichtige dunne kanten gordijnen en stoelen langs de wanden.
’s Ochtends gingen we oefenen voor ons optreden ’s middags. We hebben alledrie de dansen nog eens goed doorgenomen en ik werd zowat galisch van het herhalen maar toen had iedereen het dan ook goed in zijn hoofd.

We gingen eten in een restaurant. We hadden een speciale kamer om in te eten met een vet lange tafel. Als je de tafel in de lengte bekeek kreeg je het gevoel dat je aan een koninklijk banket deelnam. Het eten was lekker. Schnitzel, aardappels, gesnipperde wortels en sla. Vooraf nog groentensoep.

Daarna liepen we gelijk door (we hebben daar in Tsjechië in totaal echt ellenlang gelopen) naar het zwembad waar we zouden optreden.

Toen we eenmaal daar stonden vond ik het jammer dat er “zo weinig” mensen waren, alhoewel dat eigenlijk best meeviel. Het ligt er natuurlijk ook aan wat je verwacht.

Quirijn kondigde aan dat we er over een uur weer zouden optreden.

Toen mochten wij even zwemmen. Lekker afkoelen.
 

Er waren een paar minuten voor het tweede optreden nog maar twee mensen in de buurt. Maar precies op de aangegeven tijd dat we zouden beginnen zaten er opeens een heleboel mensen. Dat was wel even wennen.
Voor het laatste optreden was Simon gesneuveld door een wesp. Dus hij kon niet meedoen. Jors had last van zijn rug. Dat was wel balen.
Bij dit optreden keken ook best veel mensen.

Alle optredens waren goed gegaan.J

‘s Avonds hebben we de actie nog geëvalueerd.

 Dinsdag 18-07-2006

 Ik werd wakker met het uitzicht op onze mooie groene berg achter het raam.

We kregen weer eens een heerlijk ontbijt met allemaal lekkere witte broodjes en bergen verschillend beleg.

‘s Ochtends gingen we het programma voor de Dutch Evening oefenen. Het programma zag er zo uit:

1. De Tsjechen het Nederlandse liedje ‘twee emmertjes water halen’ aanleren,
2. Een quiz over Nederland. ‘De beste Tsjechische Nederlander’  krijgt een pakje stroopwafels (daar blijken de Tjechen dol op te zijn),
3. Twee Nederlandse spelletjes doen met enkele Tsjechische vrijwilligers uit het publiek.  1. Spijkerpoepen. De beste Tjechische spijkerpoeper krijgt weer een pakje stroopwafels. 2. Met één spekje in je mond ‘Hup Holland hup’ zeggen, daarna met twee, enzovoorts. Degene die het het langst volhoudt krijgt: (wat een verassing) een pakje stroopwafels,
4. Korte pauze waarin stroopwafels (ja, alweerJ) worden rondgedeeld,
5. Sportstuk,
6. De mime en de drie dansen die we met zijn allen dansten,
7. Een getuigenis,
8. Twee aanbiddingsdansen,

In totaal duurde het programma anderhalf uur.

‘s Middags gingen we weer in hetzelfde restaurant eten. Erwtensoep vooraf en de rest ben ik vergeten. Ik had het namelijk nogal druk dus heb ik een heleboel dagen in mijn verslag ingehaald.

Na het eten waren we vrij. De meesten van ons gingen het dorp in.

Toen we (geen idee hoe laat)  naar de Dutch Evening-locatie liepen staarden iedereen naar onze gele shirts en rode broeken.

Het was in de buurt van die plaats niet echt heel druk ofzo. Dus ik dacht, daar komt geen kip op af. Maar toen we eenmaal begonnen kwamen er steeds meer mensen. Op een gegeven moment zaten er toch iets van vijfentwintig mensen. (Mm, heb ze niet geteld hoor)

Aan het eind toen we even nagekletst hadden begonnen een paar MT-ers ineens weer te dansen. Ik had echt zoiets van: “huh?” want het was buiten het programma.
Ik deed mee en vroeg ondertussen: “Waarom dansen we?” Zegt er iemand: “Omdat het leuk is.” “Ohja,” zei ik zo heel droogJ.

Na de drie algemene dansen begonnen we ook nog eens aan de aanbiddingsdansen nadat ik had gemompeld dat dat leuk zou zijn.

Er was een gehandicapte man die ook ging meedansen (ik weet niet precies wat hij had maar volgens mij was het niet helemaal goed met zijn benen) en we (we = volgens mij Marloes en SophieJ) hebben hem op een gegeven moment op het podium uitgenodigd.

Donderdag 20-07-2006

Ik was ‘s ochtends zo totaal niet in een hekschilderbui. Dramatisch gewoonweg.

Toen de bus een hoop minuten te vroeg voor de deur stond gingen de jongens ervan uit dat we konden vliegen en mopperden omdat we nog niet klaar waren.

Wij vlogen dus snel de bus in en werden naar Grygov vervoerd.

Toen we daar aankwamen vond ik het dorpje nog best groot, ik had me tien huisjes voorgesteld. Dat waren er wel ‘ietsjes’ meer. De burgemeester begon een heel verhaal over zoveel jaar onafhankelijkheid in het Tsjechisch. Gelukkig was George mee (de tweede voorganger van de gemeente in Olomouc, die eigenlijk Jirsi heette maar het handiger vond om hem George te noemen omdat we het toch zowat niet zouden kunnen uitspreken zonder onze tong te breken). Hij vertaalde alles in het engels.

We gingen daarna, na uitleg, alemaal verschillende klusjes doen, van hek verven tot onkruid tussen de tegels uithalen. Dat laatste deed ik. Verder kon je nog hooi harken en heg knippen en nog een paar dingen.
Het was ontzettend warm!!

Toen we terugkwamen in het verzamelgebouw van Grygov konden we daar douchen met warm water. De douches in Olomouc waren namelijk echt ijskoud. Dus ik was vet enthousiast over warm water. Vreemd eigenlijk, dat je dat normaal als vanzelfsprekend beschouwt.

De rest van de middag hadden we vrij.

‘s Avonds aten we (alweerJ) in een restaurant.

Toen we weer terug waren hadden we een super gave studie!!

Omdat we daarna allemaal nog ongelofelijk hyper, blij en wakker waren gingen we met Heleen wandelen (we= een paar meiden en ik). Verder mochten we wat langer opblijven. Dat voelde net als toen ik als klein meisje probeerde ‘s avonds zo weinig mogelijk op te vallen al hopend dat mijn ouders me zouden vergeten. Jammer dat dat zo weinig/tot nooit gebeurde;).

 

Zaterdag 22-07-2006

 

Ik zit hier met mijn rug tegen die van Marita te schrijven. Het is pauze, we moeten nog één dag onkruid (je kunt beter struiken zeggen) tussen de stenen vandaan halen. Als je het weghaalt blijven er zulke grote gaten over dat ik het mooier vind als je de struiken ertussen laat staan. Maar ja.

Uit de luidsprekers die aan de lantaarnpaal in de buurt hangen galmt muziek. Het schijnt vandaag een feestdag te zijn van het jaar waarin Grygov zoveel jaar onafhankelijk is en de Dutch Evening is daarbij een evenement.
Vanmiddag gaan we mini-golven. Dat hebben de mensen hier geregeld als dank voor ons werk.

Er zijn best veel mensen die ons aanspreken tijdens ons werk. Vandaag nog een vrouw die duidelijk niet snapte dat Marita geen Tsjechisch spreekt. We krijgen ook steeds koekjes en cakejes van de mensen hier. Heel gaaf dat het gewardeerd word.

Uit de luidsprekers wordt verteld dat er vanavond een Dutch Evening is. (Dat hoor ik aan het Holandskoe en de vertaling van Dutch Evening die ik al zo vaak heb gehoord)

Fred ging vandaag weg. Echt heel erg balen dat hij niet langer kon blijven!!

‘s Middags hebben we eerst makreel gegeten  die de mensen daar voor ons klaarmaakten en daarna geminigolft. De Grygovvers hadden de baan voor twee uur voor ons gereserveert!
‘s Middags hadden we pauze en stille tijd.

‘s Avonds zouden we gaan dansen.

Ik ging naast Sanne op de trap zitten.

Sanne was in een put gevallen een poosje daarvoor. Ze had namelijk even gekeken bij een kraampje met zonnenbrillen en had de put niet gezien die daarvoor was. Ze was halverwege de put blijven hangen en er toen weer uitgeklommen terwijl ze nuchter dacht: “dit gaat zeer doen.” Toen ze op de rand zat schoot ze in de lach terwijl iedereen heel bezorgd was. Dat had ze me verteld. Nu was haar been gekneust.

Sanne had er echt heel erg last van gekregen net voordat we moesten optreden.

Ondanks de best dippige stemming van veel van ons werd het begin toch goed.

Sanne kon de uitleg over het hardloopstuk toch doenJ!

De rest van de avond werd een succes. We kregen de burgemeester (een man die alleen maar Supèr kon zeggen en Okidoki) aan het spijkerpoepen en George ging meedoen met de spekjes “Hup Holland hup”-wedstrijd! Het was gezellig!

‘s Avonds gingen we weer met de bus terug. Dit was dus onze laatste dag in Grygov.

 

Zondag 23-07-2006

 

Vanochtend gingen we naar de kerk. Een Tsjechische kerkdienst vertaald door Radka.

Deze vertaling was wel beter dan die van vorige week (die was namelijk ook in het engels, en deze in het nederlands) dus we begrepen er meer van.

Ze hielden Avondmaal.

We gingen ook nog in de dienst optreden. Volgens mij vonden de kerkgangers het echt gaaf.

‘s Middags kon je als je zin had, in de namiddag gaan zwemmen in een meer met Frans en Radka als gids.

Toen we terugkwamen (ik was ook mee) gingen we met de hele groep pizza eten.

Nu zit ik te schrijven terwijl mensen aan deze kant van de tafel Halli Galli doen. Van de dreun krijg ik het gevoel dat ik uit elkaar stort maar het schijnt mee te vallen.

Aart kwam net weer terug van Fred wegbrengen. Hij had de krukken voor Sanne mee, die dat echt geweldig vond.

 

Maandag 24-07-2006

 

Vandaag stonden wij de ene helft van de groep enthousiast uit te wuiven terwijl de bus wegreed op weg naar de dierentuin. Wijzelf gingen (volgens de lootjes) naar de botanische tuin. Oftewel: een bloementuin. We hadden gehoord dat je daar bloemen mocht besproeien en bijknippen. Maar uiteindelijk bleek dat we gewoon onkruid moesten verwijderen. Zucht! Gelukkig had ik ervaring..

‘s Middags gingen we (vermoeid) lunchen en we zetten bankjes in de schaduw van een grote boom. Lekker picknicken.

Na het eten moesten we (tegen de verwachtingen in, kreun) nog verder met werken.

Om twee uur smeerden we hem naar “huis” en hoorden we dat we om drie uur weer zouden vertrekken *slopend die tijden.*

We gingen naar de dierentuin. Daar had de andere helft van de groep geverfd met teer, het meest vervelende werk van alles.

In de dierentuin gingen we optreden.

Daarna liepen we naar een Katholiek klooster waar we een mini-rondleiding kregen. Daar hebben we op een balkon het uitzicht over Olomouc gezien, heel mooi. Ik weer balen dat ik mijn fototoestel niet mee had.

Toen gingen we naar de plaats waar we zouden barbeque-en.

De studie die de leiding voor die avond gepland had, hebben ze in een intelligent moment verplaatst naar dinsdag.

 

Dinsdag 25-07-2006

 

Bij het ontbijt zag iedereen er ongelofelijk slaperig uit maar gelukkig was ik wel wat gewend.

Vandaag ging iedereen naar de Botanische tuin.

Het werken was weer vermoeiend en onkruidig maar in de pauzes gingen we onder de grote sproeiers doorrennen en genoten we van het doorweken. Grijns! Het was namelijk al een paar dagen ongelofelijk heet!

Toen hadden we weer een heel gave studie.

Daarna hadden we nog maar een half uur voordat we weg zouden gaan naar de supermarkt waar we zouden optreden (steun).

Het optreden ging goed. Dit optreden bestond uit de mime, de drie ‘verplichte’ dansen die we dus met zijn allen deden en onze twee aanbiddingsdansen.

Het was leuk (vond ik) dat we onszelf in de ramen van de supermarkt konden zien. Dan kon je zien hoe ons optreden er eigenlijk uitzag.

Na de eerste keer optreden gingen we naar de Mc Donalds.

Daarna gingen we nog een keertje optreden.

 

Vrijdag 28-07-2006

 

‘s Ochtends mochten we ‘uitslapen’ tot negen uur

We hadden een “lopend ontbijt” zoals Heleen het noemde. Dat klonk nogal sjiek maar het betekende: zelf smeren en ergens opeten.

Nu ga ik maar mijn handbagage wegzetten inclusief dit geweldige kladblok.

 

Terugkeer in de “gewone wereld.” Even wennen..