Hoe zou het zijn als ik er niet meer was (vervolg)
En toen vroeg ze mij een keer of ik haar wilde helpen, want er zou een Gospelgroep uit Amerika komen, en zij had zich opgegeven als slaapadres, maar a) ze had geen vervoer om ze (2 meisjes) op te halen en b) ze sprak geen Engels. Ze had gedacht dat het gewoon een Nederlandse groep zou zijn en nu was ze toch wel wat in de stress... Nou ja, ik heb wat met ze gebabbeld en vond ze maar zozo, vooral dat ene meisje vond ik er wel heel gewoontjes uitzien en ik weet nog dat ik dacht: 'Dat ze dat op het podium zetten...' Maar al babbelend vertrokken we richting kerk en ik was zo druk met regelen dat ik pas toen het concert begon besefte dat dit de eerste keer was dat ik in een kerk zat. Plotseling voelde ik me heel ongemakkelijk en wilde weg, maar kon niet want het zat mudje vol en ik zat ergens in het midden, dus dacht ik: tijdens de pauze ga ik er wel uit...
Toen hoorde ik ineens een prachtige solo, het was dat meisje waar ik zo op neergekeken had.
Ze zong de sterren van de hemel voor haar Heer, ze prees zijn Naam, en wij waren voor haar gewoon even 'lucht', het was iets tussen haar en haar Heer, en op dat moment voelde ik schaamte naar haar toe, en dacht: Jij bent mijn meerdere, jij hebt iets wat ik niet heb: een innerlijke rust en blijdschap... Iets waar ik zelf zo naar verlangde...
Ik ben gebleven tot het eind en heb bij mijn moeder thuis nog tot 3 uur 's morgens met haar gepraat over het Evangelie. 17 Jaar was ze en ex-junkie, ik was 24 en dochter van een drugsdealer, ik voelde plaatsvervangende schaamte... Uiteindelijk hebben we samen geknield, en heeft ze mijn hand vastgepakt en heeft ze voor mij gebeden tot de Here Jezus of Hij mij mijn zonden wilde vergeven en in mijn leven wilde komen, want ik had zelf nog nooit gebeden en wist niet hoe dat moest en durfde niet goed.
Ik zal nooit de blijdschap vergeten die ik in mij voelde opwellen, toen ze mijn naam noemde naar God toe, en het besef voor de troon van de Almachtige te staan, en dat Hij van mij houdt zoals ik ben, terwijl ik het bij mijn ouders nooit goed kon doen.
Dat ik nu een hemelse Vader had gekregen, die er altijd al was geweest en die alles onder controle heeft, het was allemaal zo overweldigend mooi en liefdevol en vooral zo bevrijdend! Nu wist ik waarvoor ik leefde: er is een God, en Hij heeft mij gewild, want Hij heeft mij gemaakt, en straks zal ik voor altijd bij Hem zijn, en zullen alle tranen gedroogd worden! Voor mij was het thuiskomen, en ik heb me later nog vaak afgevraagd: Waarom heb ik daar nooit eerder aan gedacht? Natuurlijk er is een Heer!
Sindsdien zijn er best nog ups en downs in mijn leven, alleen al het emotionele effect wat het verleden kan hebben in het hier en nu door hoe ik bijvoorbeeld degenen die mij het dierbaarst zijn soms genadeloos kan kwetsen door mijn wantrouwen en scherpe woorden... dan voel ik me zo falen, maar dan besef ik ook dat ik Zijn vergeving zo nodig heb en krijgt het kruis steeds meer betekenis voor me!
Een ding weet ik zeker: Hij zal mij nooit verlaten. Hij is trouw en zijn liefde is onvoorwaardelijk!
Yvonne Boekhout