U moet het maar overnemen

Mijn naam is Marianne de Bruin-Takken. Ik ben gelukkig getrouwd met Martin en samen hebben we een heel lief dochtertje, Michelle!

Ik ben opgegroeid in Veenendaal, in een christelijk gezin.

Toen ik 15 jaar was vroeg mijn oom, Rik Valkenburg, of ik mee wilde doen met zondagsschoolwerk. Eerst wilde ik niet, maar na vijf minuten met ome Rik gesproken te hebben, zei ik toch ja. Ik ben op cursus gegaan bij ome Rik om te leren verhalen vertellen Ik keek erg tegen mijn oom op. Als ik vragen had over God, dan stelde ik ze aan hem. Altijd gaf hij daar een goed antwoord op, ook al was het antwoord soms dat hij het ook niet wist.

In dat zelfde jaar begon ik ook met evangelisatiewerk op camping 'De Batterijen'. Ik vertelde de jongeren over het christelijke geloof, over wat ik zelf over God had geleerd.

Ook heb ik in dat jaar verschillende geloven onderzocht, omdat ik dacht: 'Waarom zou het christelijke geloof het goede geloof zijn en andere geloven niet?' Ik onderzocht het boeddhisme, atheïsme, hindoeïsme, Islam, Jehova's Getuigen. Ik besloot toen bij het christelijke geloof te blijven, want dat was het enige geloof waar je niet veel voor hoefde te doen. Je hoefde alleen maar te geloven.

Toen ik 17 jaar was, bekeek ik mijn leven en zag dat ik de perfecte christen was (in mijn eigen ogen...). Ik ging twee keer per zondag naar de kerk, droeg nette kleren, deed zondagsschoolwerk en evangelisatiewerk. Ik bad op regelmatige tijden en las in de bijbel. Ik vond dat ik het allemaal heel goed deed. God moest wel heel blij met mij zijn.

Toch had ik geen persoonlijke relatie met God en met zijn zoon Jezus Christus. Later kwam ik erachter dat het juist daarom draait.