Neemt u het maar over (vervolg)

Toen ik ongeveer 19 jaar was, overleed ome Rik. Op een dinsdag werd hij ziek en donderdags was hij er niet meer. Dit was een hele grote klap voor mij. Mijn oom was er niet meer. Hij was degene die mij zelfvertrouwen gaf. Hij had meer vertrouwen in mij, dan dat ik in mijzelf had. Ik verloor al het vertrouwen dat ik in mensen had gehad. De dingen die mensen mij vertelden, nam ik niet meer zo maar aan, wat ik voor die tijd nog wel deed.

Met het evangelisatiewerk en zondagsschoolwerk wilde ik stoppen. Ik kon dat niet doen zonder ome Rik, ik had hem daarbij nodig. Ik weet nog goed dat ik op mijn kamer was en deze dingen overwoog.

Toen kwam er een moment dat mijn leven veranderde. De gedachte ging door mijn hoofd: 'Voor wie heb je al die jaren het zondagsschoolwerk en evangelisatiewerk gedaan, voor ome Rik, of voor God?'

Ik moest heel hard huilen en schreeuwde het uit tegen God. Ik zei: 'Heer, ik wil op zich wel doorgaan met het werk, maar dan moet U mij daarbij helpen, alleen kan ik het niet. U moet de taak van ome Rik overnemen!' En dat heeft God gedaan.

Vanaf dat moment is er een persoonlijke relatie gaan groeien tussen God en mij. Ik ging inzien dat ik Jezus nodig had in mijn leven en dat ik niet zonder Hem kan leven.

Je kunt een heleboel voor God doen en over Hem weten, maar het gaat erom of je Hem persoonlijk kent. Voor God hoef je niet te presteren, Hij wil alleen je hart hebben, Hij wil zo graag dat je Hem persoonlijk liefhebt.

Jezus Christus is het belangrijkste in mijn leven geworden. Hij geeft mij een hoopvolle toekomst, niet alleen voor dit leven, maar ook voor later.

Het Leven met Hem is mooi, boeiend en waardevol. Dit bid ik ook u toe!