Ik was bang haar te verliezen

Toen onze dochter (Anne-Roos) nog maar een paar maanden oud was, bleek ze alles behalve gezond te zijn. Zij heeft een ernstige stofwisselingsziekte waardoor zij dagelijks epilepsieaanvallen krijgt, die moeilijk met medicijnen onder controle te krijgen zijn. Ze loopt/zit en praat niet, ook ziet ze niet zo goed. Het komt erop neer dat zij te weinig energie kan leveren aan haar hersenen om te ontwikkelen waardoor zij veel epilepsie krijgt.

Qua ontwikkeling lijkt ze een baby terwijl ze bijna 5 jaar is, verstandelijk begrijpt ze wel veel.

Toen we nog niet wisten wat ze had was ik (vooral in het begin) ook vreselijk bang haar te verliezen.

Ze heeft toen bijna 3 maanden in het ziekenhuis gelegen voor onderzoeken.

Als ik dan weer angstig was ging ik met mijn Bijbel in het hoekje van de ziekenhuiskamer zitten (altijd doodsbang dat er weer een arts met slecht nieuws naar binnen zou komen) en ging ik lezen. En dan bad ik meestal: "Heer, wat de artsen ook zeggen, ik weet dat U het laatste woord heeft, en dat niet de uitspraken van de artsen bepalend voor haar leven zijn maar U". En dan kon ik God echt danken, het gekke is dat het een vreselijke tijd was, maar Gods nabijheid en liefde zo te mogen ervaren vond ik zo ontroerend en dat is iets wat me heel sterk bijgebleven is, en dat ervaar ik nog vaak!

God heeft me geleerd te leven bij de dag en te genieten van elke dag die Hij geeft. Elke glimlach van Anne-Roos, elk blijk van genegenheid, niets is vanzelfsprekend. De hele situatie heeft me veel bewuster in het leven doen staan, ik ben God zo ontzettend dankbaar voor alles wat Hij ons geeft. We hebben net weer een moeilijke tijd achter de rug omdat Anne-Roos niet meer wil eten sinds een paar maanden, ook was ze heel onrustig vanwege haar epilepsie, maar elke keer weer ervaar ik dat God haar en ons draagt en ons niet alleen laat, we mogen zien op Hem.

Intussen gaat het een stuk beter met haar, we hebben mogen horen dat voor het eerst in 4 jaar haar epilepsie aan het afnemen is, ze begint steeds meer een eigen persoonlijkheid te krijgen en is af en toe zelfs ondeugend.

We genieten hier enorm van en zijn super trots op haar (dit waren we sowieso al). We zijn dankbaar dat God haar aan onze zorg heeft toevertrouwd en dat Hij ons door haar heen elke keer weer op Hem wijst.

Manoah Oskam